düşünmek çok güzel ama düşündüğünü ifade edememekte bir o kadar can sıkıcı.
aynı şekilde ders çalışmak isteyip, çalışmaya başladıktan 10 dk sonra dikkatinin dağılması, kitabı defteri kapatmak ve çalışamamanın verdiği iç sıkıntısı da bir o kadar can sıkıcı.bu konuda herhangibir tavsiyesi olan var mı?
bugün bayramın 2.günü. klasik bayram telaşı ama eskisi gibi değil. zaten eskisi gibi olan ne varki? niye ben özlüyorum geçmişi, çocukluğumu? dün elif(arzu olan) 80lerin sonunda doğmakla başlayan bi mail göndermiş. ben mailin sonunda ağlamaya başladım; yaşlandığımın yüzüme vurulmasından hiç hoşlanmadım (bkz.2008-1988=20).
bugünlerde bir garibim zaten. her an gözlerim dolabilir, hiç tanıyamadığım ama delicesine sevdiğim dedem için, fethiye'de olan ve bu sene göremediğim için içim içimi kemirdiği ali dedem için, ahmet eniştem için(ölene kadar bana dedem gibi davrandı), eski sokağımızdan geçip eski evimde şu an hiç tanımadığım insanlar yaşadığı için, istanbul damarıma basıldığı için, annemi ve babamı kırdığımı düşünüp bişey yapmadığım için(bkz.yine vicdan azabı), birkaç ay içinde sevdiğim birçok insan benden çok uzakta olacağı için, yalnız olduğum için, çok kalabalık olduğum için, hava sıcak olduğu için, yapmak isteyip yap(a)madıklarım için hüngür hüngür ağlayabilirim her an.

ben kreşteyken bize bir film izletirlerdi. çizgifilmdi aslında büyük bi kısmı, mikropların vücumuza nasıl girdiği, nasıl çoğaldığı ve bizi nasıl hasta ettiğiyle ilgili bir film. aşı olmanın önemine de değinirdi. o filmi çok net hatırlıyorum: tok sesli amcayı, karakterleri ,siyah 4 ayaklı 2ye ayrılarak sürekli çoğalan mikropları, köpeğiyle aşı olmaya giden çocuğu ve kaçışını, birkaç sene evvel o filmdeki hala aklımda olan etkileyici müziğin yeni türküye (bkz.arkadaşlar ayrılıklar) ait olduğunu keşfettiğimde duyduğum şaşkınlığı evet hepsini çok net hatırlıyorum. ben filmi yeniden izlemeyi çok istiyorum. bilen bulan varsa lütfen bana ulaşsın!

çok uzattım yine ve esas anlatmak istediğim hiç bişeyi anlatmadım! al işte bi can sıkıntısı daha..
puff